شمارهٔ ۸۲

این خودسری که زلف تو ای دلربا کند با روزگار غم زدگان تا چه ها کند زلف از کنار چاه زنخدان مگیر باز بگذار دستگیری افتاده ها کند گشتم اسیر غمزۀ طفلی که صید دل هر لحظه دست گیردو بازش رها کند مست است کرده ناوک مژگان بسینه راست ای دل بهوش باش که ترسم خطا کند افتاده زاهدان به هم از بخل یکدگر ساقی کجاست کاو در میخانه وا کند عاشق هزار جان به لب آرد ز انتظار تا لعل دلکش تو به عهدی وفا کند من جان سپار و غمزه شوخ تو جان ستان ناصح در این میانه فضولی چرا کند نیر تطاولی که به بیگانه کس نکرد چشمان مست او همه با آشنا کند