Felek

Şöyle bir attım kendimi sokaklara. Dolaşmaya başladım her zamanki gibi, Yalnız yürüdüğüm yollarda. Ne günlerdi be demişim içimden. Ne günler. Az düşler kurmamıştım o ceviz ağacının altında. Cevizleri toplayıp önümde akan giden dereye atmıştım, Bir umut belki de ördeklere yem olur, Dileklerim tutar diye. Ne kadar cahilmişim. Her yolun sonunda o çıkıyordu karşıma engel. Bırakmıyordu yakamı bir türlü. Onun umutsuzca davranışları. Çağırsam yanıma gelir miydi, Ben ondan korkmuyorum, O benden çekinir korkar mıydı acaba. Öyle ya her şeyi yapan bozan oydu. Beni ağlatan acılar çektiren. Belki de gelmezdi korkardı benden. Keşke gelseydi. Gelseydi de özlemim bitseydi. Anlatsaydım ona içimden geçenleri hayallerimi. Özlemimi hasret kaldığım o güzelikleri. Keşke anlatabilseydim. Belki de anlardı beni affederdi belki de. Yalvarsam ayaklarına kapansam, Ne olur beni affet desem. Yok yok anlamazdı ki. Anlasa zaten yapmazdı ki. O, o kadar insafsız gaddar ki, umrunda bile olmazdı. Yapardı gene yapacağını. Ee ne demisler Felek bunun adı. Hiç affeder mi bırakır mi zanedersin yakanı, Bir ömür boyu.