Bir Şehir

Bir kaç yokuş tırmandım bir iki dönemeç döndüm ve yürüdüm burnumun doğrusuna yürüdüm yürüdüm bir kapı açıldı girdim yitirdim kendimi kendi içimde bilmediğim bir şehir görmediğim biçimde evleri kimi karınca yuvası kimi bomboş kimi baştan aşağı pencere kimi kör duvar bir sokağa saptım çamurlu dar eğri büğrü dönüp dolaştırdı getirdi beni eski yere asfalt bir caddeyi çıktım bulvar ortası uzayıp gidiyor tan yerine kadar dosdoğru geniş bir mahallede yağmur yağıyor bitişinde güneş üçüncüsünde ayışığı bir köprü geçtim yarısında fenerler pırıl pırıl yarısı kapkaranlıktı yan yana iki ağaç gördüm yaprak kımıldamıyor birinde öbürü kıvrana kıvrana inleyip haykırıyor bir şehirde bir birine benzemiyor hiçbir şey insanları bir yana onların hepsi ikizdi üçüzdü beşizdi onuzdu milyonuzdu hepsi korkak hepsi yiğit hepsi aptal hepsi akıllıydı hepsi domuzdu hepsi melekti.