Kıyıdaki İhtiyar

Derin dağlar kat kat sıralanmıştı çamlık iniyordu denize kadar kıyıda iri yarı bir ihtiyar çakıllara sırtüstü uzanmıştı ve bu olgun güneşli Eylül günü uzak haberi batmış gemilerin poyraz yeli mavi masmavi serin okşuyordu ihtiyarın yüzünü ve karnının üstündeydi elleri iki yengeç gibi inatçı yorgun zamandan kuvvetli bir yolculuğun sert kabuklu merhametsiz zaferi ve göz kapakları tuzlu kırışık kapanıvermişlerdi yumuşacık bu karanlıkta altın pırıltılar dinliyordu uğultuyu ihtiyar denizi uzun dişli balıkları ve tanyerlerinin alevlerini dipte çiçek açan kayalıkları ağları ve balıkçı evlerini ama belkide bulutlara yakın çamların tepesiydi uğuldayan biliyordu başı döner adamın onlara aşağıdan baktığı zaman derin dağlar kat kat sıralanmıştı çamlık iniyordu denize kadar kıyıda iri yarı bir ihtiyar çakıllara sırtüstü uzanmıştı