Kıyıdaki Ev

Kanıt aramadı hiç; kuşku duymadı. Düşündü durdu geride bıraktıklarını, genç ölüleri. Nereye yerleşeceklerdi karaya çıktıklarında? İşte şu boş ahşap ev kıyıda, Rumlardan kalma, O bildik sesi denizin aynı dili konuşan. Oysa susarak geçirebilir o, kalan günlerini. Kim sürecek şimdi bıraktığı mallarına Karşılık verilen on dönüm tarlayı, Kim toplayacak zeytinlerini yüz kırk ağacın? Alış alışabilirsen yeniden Bu yeni rüzgara, meraklı komşulara. Martılar aynı martılar mı Unutmaya çalıştığın adada uçan? Kanıt aramadan, kuşku duymadan baktı durdu denize onu çok uzaklardan sağ kalanlarıyla bu kıyıya getiren.