Dar Zamanlardı

Buharlaşan göktaşı Kamburu çıkmış zamanın, Buz dağına atılan son adımıydı... Boğazı dar, kristal mavisi Bir elbiseyi giydiriyordu Ölçüsü yıllar önce alınmış bedenine... Ne olduğu belli olmayan karanlıklar Penceremden uzun uzun bakıyor Soğurken yaşamları Suyu biriktiriyor Ve Boğuluyorlardı... Yumruğunu sıkıp, Dişlerini kilitleyerek Son kez içsel nefeslerine, haykırışlarını yüklüyordu taştan ihiyarların, Ölüme mahkum yalancı ve yabancı tebessümleri... Yüzlerinden yansıyan alevler İzleri bilmem kaçıncı dereceden yanık Bir kül ki Kimse göremez Tanınamaz sanrısında Rüzgarlar yabancı Yağmurlar yabancı... Boş verdim tüm kendini tanıyamayanlara Şimdi kirpiklerin yavaşlayarak Dış seslere bilincin bütününün kapanma vakti Tüm devinimler masum Ve Yüreğimde artık son cemre...