Aşk Herşeye Rağmen

Aşk herşeye rağmen varolabilmekti hani... Suskun bahara ses vermelisin yorgun bedeninle süslenmeli sokaklar Avucunda bir kaç demir para tutan çocuğu seyret ve biraz ötede titreyen elleriyle bebeğini sımsıkı tutan şu serseri anneyi Hani bir zamanlar vazgeçmeyen bir sen vardı Umutla eşlenik zamanlar yaşayan şimdi gözyaşlarını ayaza teslim etmiş sen... Cesaretine meydan okuyor insanlar duyuyor musun? Geçmiş zaman hikayeleri anlatamam geçip gitmiş bir zamanı sorgulayamam çünkü ama ya aşk? Bedeninle son bulan o tarifsiz duygu ne oldu onca yol katettiğin şeylere hani hüsran sabahlarda tenini ısıtan bedenler yalnızlığın derin kuytusunda bir çift göz sıcacık yüreklerde demlenmeye bıraktığın bir fincan kahve... Arnavut kaldırımlarda sürüklediğim yosma şimdi nerdesin? Mertlik bozuldu diyorlar çünkü sonu gelmeyen namelerin donandığı mektuplar tedavülden kalkmış ya ilk gençliğimde teninle zevkten titrediğim sen Kısa zamanlara sıkışan arzulu saatlerim onları da alabildiler mi senden? Her şiirimde yazarım zaten ben bu hayatta neyi yitirdiysem dudaklarımı mahkum ettiğimden suskunluğu bahar mevsimlerine adadığımdan yani Mevsim şimdi sonbahar Seni görmeyeli seneler olmuş ama mevsim hala sonbahar geçmişin bir kaç izi var biri sen biri aşk biri de... sahi senden kalan izlerin sayısı var mıdır bedenimde? sensizliğin izleri belli her kaldırım taşı bir iz bende Ben hala şu küçük çocuğu seyrediyorum sen de seyretmelisin vazgeçmediğin herşey o küçücük bedende gizli Aşk herşeye rağmen varolabilmekti hani Herşey zamana kurban gitti peki ya sen neden gelmedin? Gidenlere karşı durabilmektiyse hayat peki ya ben neden sensizim?