Doğacak Gün

Suskun ama ağlamaklı bir sonbahar gecesinin koynunda bekliyorum seni yapraklarını dökmekten korkan bir ağaç gibi titriyor ellerim, çırılçıplak kalmaktan korkar gibi... Azgın dalgalarıyla uğraşamıyorum belki denizin, çorak toprağında hüküm sürerken ayrılık. yarınlar hep bizim, ve belli ki; bugünler hiç olmayacak. cam kırıklarının batık izlerini örtmeye çalışarak geçecek ömür. mevsimine küskün ağaçlar gibi dökülecek yaprakların Çırılçıplak sarılacaksın yaşama ve her yeni günde ellerinin hasret kokusunu çekeceksin içine Ben kimsesizliğe alışamam kimsem olmadığından belki Kimliğimi yitirsem seni ararım ve tenini Sahipsizliğimi sorarım teninin ekşi kokusundan Yalnızlığın en güzel yanı verecek hesabının olmayışı ya hani Hesap soralım hadi birbirimize Bugünümüz yok belki ama bütün yarınlar bizim Aşkları ve ayrılıkları biz yazalım tarihe ve kahve kokusunu paylaşılmış yaşamın Bir yanımız hep eksik neden? Kimlere bıraktık en güzel yanlarımızı bizde mi kaldı yoksa gülüşlerimiz Şimdi ayrılık zamanı Bugünümü geri ver artık ve bütün yarınlarımı çünkü güneş sensiz de olsa her gün yeniden doğacak