Kimliğini Soyun

Yıllardır hiç konuşmamış gibi ve bir daha gökyüzününün sesine hiç tebessüm etmeyecek gibi kimliğini soyun da gel koynuma Umut etmek yeter sanıyorsan sadece yetmez olduğunu bil de öyle hazırla bavulunu bir sessizlik, bir-kaç parça iç çamaşırı biraz da gerçek dünya al ve gel istersen yüreğinle gel ama kimliğini soyun da gel koynuma Sadece inananlar yanılır ben inanmadım bana sen de inanma ki yıkılma yıkılmayalım bulutların üstüne acıları ve hüzünleri kanatlarına bıraktım kuşların sen de öyle yapmalısın kanatlarda hüzünlerle kimliğini soyun da gel koynuma bir kan gölü yeryüzü içinde her renk beden ve anlamı yok çığlıkların bir bebek ve annesi olsa da hayat biraz sonsuzluk bir parça suskunlukla kimliğini soyun da gel koynuma vahşet sen yaşamadığın sürece meşru gözlerin görmediğinde yalandır bu hayatın öznesini kaybet ve bildiğin bütün kelimeleri kimliğini soyun da gel koynuma bir füzenin onbinlerce parçası var ve yüreğinde parçalanmış cesetler ağaçların dallarını kırma sadece elinde bir çiçek biraz da makyaj yapmalısın ama sakın gülümseme incinir mezarında ölüler sus ve sustur bütün silahları bir sessizliğini bir de yaşadığını sananları al kimliğini soyun da gel koynuma... renklendirilmiş bir oyunsa herşey ve sadece sınavı veremediğinden tüm yaşayan bedenler sınav heyecanıyla füze sanıp dersini atıyorsa dört bir yana ve biz sadece rengimizden kotarıyorsak hayatı üzerini değiştir ve rengini ırkını, dilini ve umutlarını da kimliğini soyun da gel koynuma kimliğini soyun da gel koynuma...