Bir Şiir Ismarlıyorum Yalnızlığıma

ben hiç bir şey anlamıyordum aşkından, koşar adım kaçarken senden hangi yalnızlığı sahiplenip hangi sevdadan soyunuyordum kasvet düşmüş bedenimde yüküm asla azalmıyordu güz çiçekleri soluyordu o siyah gözlerinde ateşe düşmek diye bir şey yoktu kaybettiğim için de gittiğim oluyordu gittiğim için de kaybettiğim ....anlamıyordum... biraz irkilsem anlayacaktım aslında korktum ilkin, yüzü olmayan bir aşkı sevmek ne zordu... her saniye ve hiç durmadan ama herkes gibi mavi bir gökyüzü çizmiştim aklıma... tesellim çoğu zaman insan kalabalıklığı oluyordu bu hainlik mi yoruyordu beni ? yoksa sen mi ? ...anlamıyordum... tüm susmalarıma sebep elbet dem şerbeti bir bir dökülürdü gül yapraklarım ayrılıklara kaldırırdım kadehi ayazıma son kez vur hadi ! nasıl olsan acıtan sensen ...anlamıyordum... hangi surda sırdın, hangi kanayan yara, hani bir kerecik öpsen masum kuşlar konuyordu yanaklarıma... ona buna kafayı takmıyordum perde çekiyordum hayatın yaptıklarına yetmiyor bir şiir ısmarlıyordum yalnızlığıma yastığım , yorganım sen oluyordun uzandığımda yatağıma isyan hallerim uğurluyordu özlemlerimi hiç özet yapamayı bilmeden düşüyordum sıcağına... aşk, sen büyürken bende masmavi bir sır saklıyordum... hangi bedel kime ödenir bilmiyordum ! kaç kapı çalıyordu yokluğuna kendimi uğurlarken senden neden gittiğimi ...anlamıyordum... her defasında söz veriyordun benden gitme diyordun yokluğumda hangi renge beni katıp, hangi çiçeği kokluyordun.. şimdi parantez içinde söylüyorum ! kardeşti ben ve hayalkırıkları ... anlamıyordun...