Gül Destanı

Sinesinde analık eden en verimli toprakta Yeryüzünün gelmiş geçmiş en güzel gülü açtı Yıllarca toprağın eşsiz cömertliğinde Çoşkuyla yağan yağmurun bereketinde Aşkla doğan güneşin göz kamaştıran ışığında Kurtlar ve kuşların hatta dağlar ve taşların En güzel şarkısında büyüttüler o gülü O rüzgarın serinliğinde nağme nağme dalgalanır Her yıl toprak ananın bağrında saklanır Bir öncekinden güzel küllerinden doğardı Selvi boylu o güzel en güzel çağındaydı Birgün ne oldu ise oldu, gazaba mı uğradı? Yoksa yüreğine sığmayan sevgiye mi kapıldı? Sevgisiz çiçekler ona buğz mu etti bilmem? O eşsiz nazlı güzel narin ılık sesiyle ağlamaya başladı Derya oldu, olabildiğince akan göz yaşı Gökyüzünde yaşatmak için güneş, bu anı Göklere çıkarttı, ışınıyla tüm deryayı Öyle yoğun bir deniz güneşide kapladı Rüzgar kesti, bülbüller tüm doğa ile sustu Her zamankinden başka bir yağmur başladı Damlalar saldırırcasına jet hızıyla indi Sevginin yokluğunda yol alan damlalardı Dolu denen buz denen bir caniye dönüştü O Selvi boylu güzel tam kalbinden vuruldu Sonra aniden bir şimşek dehşet ile çaktı Ateşten parlak hışmıyla son verdi o yaşama Ardından bağra hiddetle düşen yıldırım Savurarak havaya külleri, varlığıda bitirdi Dalga dalga yayılan o yıldırımın dehşetinde Çiçek toprak ana ve sevgi ebediyen ölmüştü O günden beri türlü rüzgar ve yellerde Yanık türkü ve ağıtlarda o gülün şarkısı Gönülden gönüle dilden dile dolaşır.