Eski Yalı

Kayıkhane'nin Üstündeki cumbada, Her şey değişmiş zamanla.. Sedir, Uzaklaşmış yerinden; Renkler, Çözülmüş kilimden; Zaman, Duvarları dolduran Resim çerçevelerinde kalmış. Boğaziçi'nin Pul pul aydınlığını, Odalara aksettiren, Üç katlı billûr âvize'nin Asıldığı aynalı tavan, Yerini, Yağlı boya çizgilere bırakmış.. Nerde şimdi O cânım divan? Hasır, Bilmem kaç parçaya ayrılmış: Yıllar geçmiş durmadan, Yıllar, renkleri alıp götüren, Sesleri hâfızadan silen, Yıllar konaklamış Eski cumbada... Bu iki katlı Ahşap yalıda Hatıralar vardır, görülen; Dalgalar vardır, sahili döven, Yollar vardır, dönülmeyen... Masalların, En sâdesine Terkedilmiş kayıkhâne Yeşil, Renk olmaktan çıkmış; Avuç avuç serpilmiş Suyun dibine.. Küçük çakıl taşları, Suyun koyu maviliğinde, Elele vermiş yeşille... Cumbayı Kayıkhaneye bağlayan, İki büyük kalas parçası, Bürünmüş yeşile; Yeşilin en güzeline, Birkaç çeşidine.. Rüzgar, Hırçındır, hırçın olmasına Boğaz içinde. Ama; bir def'a düşmeye görsün Yalıların, rüya bahçelerine açılan büyüsüne; Dâvetsiz bir misafir gibi asılır Kayıkhâne'nin mandalına, Ve bırakır kendini, Bu sükûn diyarındaki loşluğa.. Yorgun, bitap düşmüştür artık; Hatıraları rüzgarla beraber, Bu güzel diyarda bıraktık.. Zaman: Bu sihirli tabloda, Mıhlanmıştır günün sessizliğine, Her şey düğümlenmiştir Sanki kayıkhânede.. Deniz, Gümüşi bir boşlukta Maviliğine, yeşilliğine.. Sandal, Tuzlu bir halat parçasiyle, Kayıkçı Sadık Reis'in Küflü duvara çaktığı Paslı bir çiviye... Çakıl taşları suyun dibine, Cumba kayıkhânenin üstüne; Gözler, Boğazın insanı hayata bağlıyan şiirine... Düğümlenmiş hâtıralar vardır Boğaziçi'nde, Sahile inci gibi serpilen, Eski yalıların pencerelerinde.