Her Yerde Mavi

Hafif karanlık, loşluk; Yağmur kokan rüzgâr.. Sisli sonbahar, yâr Ve sonrasızlık.. Aydınlığında yitirdiğimiz Yollarında, Rengârenk çiçeklerine terk ettiğimiz Bahçelerinde, bağlarında, Yapraklar açılıp solsun, İstekler boşalıp – dolsun, Günün ilk ve son ışığına.. Kalbimizdeki kapılar aralansın; Bir daha kapanmamak üzere açılsın. Yollarımıza o her zamanki güzel Gökyüzünü baştanbaşa Tutuşturan sihirli el, Renkler dağıtsın, renkler.. İstenen ve insanı Hayata bağlıyan renkler.. Ben mavi’yi severim Mavi’yi.. Ne zaman baksam gökyüzüne Birden ürperiverir içim. Benim için Ne pembe’nin; Ne de güneş batarken Turuncu’nun önemi vardır. Alı al; moru mor’dur Gökyüzünün; Ama gene de ben, O cânım dünyamızı, Göğü ve deniziyle Her türlü güzelliğiyle Mavi, hem de masmavi görürüm. Kuru çınar yaprağı sarı, Cennet’in bahçeleri yeşilmiş; Düşünmem öyle uzun boylu, Arzularımız nerde kaldı, Ne oldu, diye.. “Renkler ve zevkler” Tartışılırmış – tartışılmazmış, Mavi’den başka renk, ruhu Sararmış – sarmazmış; Düşünmem, düşünmem öyle hiçbirisini Bana sevdiğim rengi getirmedi, diye Yolunu kesmem renk ilâhesinin.. Yeter ki renkler de İklimlerle beraber, Bahçemize serpilsin Ve “İşte geldim”, desin.. Aramam Gökkuşağı’ndaki Yedi rengi; Bulutlardaki ahengi Çünkü, bütün renkler de Ses gibi Rüzgâr gibi, Nar tanesi Gül dikeni gibi, Cana yakın ve candan uzaktadır. Bana mavi, hem de masmavi Göründüğü için, Bütün renkler dosttur, arkadaştır.