İstanbul'u Yitirdik

İstanbul’u yitirdik Ankara yollarında. Ses gibi, Rüzgâr gibi, Su gibi.. Sabahın ilk aydınlığında Kaybettiğimiz, Uğruna bütün bir ömür Verdiğimiz, Arayıp da bulamadığımız; İstanbul’u yitirdik Ankara yollarında. Yollar aydınlık Götürürdü bizi alabildiğine.. Yollar dar geniş, Demezdi ki artık dön geriye.. Yollar çakılı, Yollar asfalt, Yollar yapraklara dek; Serpilirdi ayaklarımızın altına.. Sanki ruhumuz Yollardan alırdı kuvvetini; Sanki kalbimiz; Yollarda bulurdu sevgisini.. Eğer siz de bir sonbahar günü, Kuru çınar yapraklarının örttüğü Yollar üzerinde beraber yürüseydiniz.. Eğer siz de o anda İçerenköy’de çınarın hışırtıları Arasında, mest olup sevseydiniz.. Eğer siz de guruba karşı Mutlu olduğunuzu hissedip: “Yaşamak ne güzeldir! ”, diyebilseydiniz, İstemezdiniz bir başka hatıra; O anda resimleşip, donmak; O anda bir daha çözülmemek Üzere, yollara çakılıp Kalmak saadetini arardınız.. Deniz, mavi mavidir uzaklarda, Gurup, pembe, mor, eflâtun; Kuru çınar yaprağı karışmış toprağa, Bir tükenmez ahenk bırakmış Yalnız ve yalnız hışırtılı.. Öyle bir ahenktir ki bu, Beraber duyduğunuz Ve yaşadığınız zaman, Hayat güzel, Yollar uzun, Göz memnun Ve ruh mes’uttur.. Kaybettiğiniz zaman, Gözleriniz dolarak, Ses gibi, rüzgâr gibi su gibi Bir şeyler yitirdik yollarında, derdiniz, İstanbul’u hatırlayarak dertlenirdiniz.