Kış Düşlemesi

Yapraklar döküldü, Çiçekler, Birer - birer Dallarda öldü, Kuşlar da göçtü, Uzaklara gitti diye üzülme. Dökülen yapraklar, Giden kuşlarla Çiçekler değil, Ömrümüzdür.. Sararıp solan Yapraklarla beraber Kalbimiz de, Gülüşümüz de, Gücünü yitiriyorsa, Enginlere doğru, Kanat çarpıp, Başını alıp gidiyorsa, Soluğumuz da, Yavaş - yavaş Tükeniyorsa, Bil ki bir başka dünyayla Buluşmamız - kucaklaşmamız, Yalnızlığa - sonsuzluğa, Ve renksiz - sessiz, Bir yolculuğa Alışmamız içindir Bu derin eziklik.. Kuruyan dalların, Yaşlı çınarların Ve ağaçların Çatırdıyarak yandığı, Alevlere Sıcak renkler kattığı Birbirleriyle kucaklaştığı, Bir ocağın karşısında, Düşlerle dolup taşabildin, Yıllar öncesini tutabildin mi? . Soğuk kış gecelerinde, Buğulu camların arkasında, Sokak lâmbalarının Ölü ışıklarında, Lapa - lapa yağan karın, Sedef pırıltısını, Gözlerinle okyaşabildin mi? Çoçukluk günlerinin, O saf, o temiz düşleriyle, Kederli yüzlere Ve aydınlık sabahlara Yaklaşabildin mi? O güzelim Minik ellerinle, Yıllar öncesinin Çiçekleri dağılmış bahçelerine Uzanabildin mi? . Geçmiş günlerde yeşeren Anıları hatırlarken, Gözyaşlarının İçinde mavileşen Gülümserken, Bir hıçkırık gibi Düğümlenen, Geride kalan Ve unutulan günler de, Kaldırımlara Düşüp eriyen, Kar taneleri gibi Silinip gitmiyor mu? Bütün bir yaşam boyu, Sabırla sarılan Bir yumak, Hiç beklemeyen biran’da Çözülüp bitmiyor mu? O güzelim anılarda, Dünya’mızdan, Pamuk ipliği gibi Sökülüp, dağalmıyor mu? Yalnız eriyip silinmeyen, Ölümden evvel de, Sonra da gürleyen Birşey vardır, Nedir biliyor musun? Hiçbir zaman sönmeyen, Ocağın içindeki Nar tanesi renkli ateş. Gözün derinliğindeki, Güz yağmuru gibi dinmeyen Tükenmeyen bir güneş.