Mevsimden Mevsime

Sabahların ılık puslu derinliklerine, Ve rengârenk kır çiçeklerinin tümüne Birer birer açılmış pencerelerimiz; Nisan rüzgârlarının ürkek esintilerine Bırakılmış-kapılmış düşüncelerimiz.. Dağ, tepe, bayır, ova, yayla demeden Yemyeşil hırçın ve çılgın bir evrende, Anıların en güzellerini kovalıyoruz; Eski bakışların hazzına kavuşamıyoruz… Bulutlar süzülüyor üzerimizden parça-parça, Yağmur yüklü gri bulutlar kanat çırpa-çırpa, Damla-damla, sağnak-sağanak boşalıyorlar; Ilık ışınlarla yaprak-yaprak kucaklaşıyorlar, Baharların en doyumsuz sabahlarında buluşuyorlar… Taze dallarda avuç-avuç körpe tomurcuklar, Hırçınlıklarını duymadığımız bir gürültüyle Çatır-çatır çatlayıp, açılıp saçılıyorlar. Yeşil gözleri bile kıskandıran filiz uzantılarında, Minik serçelerin içimizi okşayan cıvıltılarında, Dallarla ve yaplarla sarmaş-dolaş oluyorlar… Beyaz soğuk giysilerini üzerinden savurarak, Derin kış uykusundan silkinerek uyanan doğa, Dünyamıza ve anılarımıza sığmayan bir dev boğa Gibi; yeniden canlanarak, coşarak ve koşarak, Aydınlık çehresini çiçek-çiçek, renk-renk, Bakışlarımızda gezdirerek, içimize sindirerek, Yaşantının yitirilmesi istenmeyen sevgilerine dek, O güzelim mutlu yıllar gibi sürüp gidecek mi? İlkbahar yağmurları yorgun gözlerimizde dinlenecek mi?