Yaşlı Çınarların Düşlemesi

Birgün Yine bulaşacaklardı, Aydıldıkları Çınar’ın gölgesinde; İlk günkü gibi Mutlu olacaklardı, Tüm bir yaşantı boyu Birbirlerini Bırakmayacaklardı.. Birgün Yine buluşacaklardı, Kabuğunda çakı ile Yüreklerini - isimlerini Birleştirdikleri, Çınar’ın altında.. O beklenen O en güzel gün O en mutlu düğün Bir türlü gerçekleşmedi, Çınar da büyüyüp serpilmedi.. Yürekler Oldukları yerde, Bir paslı çakının Ucunda takılıp kaldı; Çınar’ın gövdesinde Yeni yürekler Eskileri kovaladı; Onun için de Çınar ağacı Bir türlü İhtiyarlamadı, sararmadı.. Delikanlılık çağının anıları Yaşlı çınarları güçlendirdi; Bu yürekleri çizenler, Çınarların gölgesinde Bir daha görünmedi.. İstanbul’da, İçerenköy’de - Suadiye’de Ve de Fenerbahçe - Bebek’de, Çınar ağaçlarına koşanlar, Birbirlerini yitirdiler; Çınarlardaki İnce buruk çizgiler, Kaybolanların Yaşantılarını sürdürdüler.