Deprem

Sene 1983 son günleri Ekim'in... Depremin feryadıyla Anadolu inledi. Yüreği parça parça koşuşan askerin , hekimin... İnsanlar öksüz ,insanlar yetim kaldı inledi... Deprem sen, savaştan da gaddarsın ! Nerede yoksul, nerede zavallı hep orda varsın.. Zenginin köşkünü beşik gibi sallarsın , Yoksulun da yuvasını başına yıkarsın... Yavru demez, ana-baba demez, bacı demezsin.. Uykudadır , açdır, soğuk demezsin. Sen sadece sallarsın , acı bilmezsin... Nedir bu ağıt, neden bu sesler boğuk demezsin ! Sorarım "kaç kişi kaybettiniz ?" dadaşıma... "Ben diyem iki, dört, sekiz...gerisin sayamıyam" Dadaş garip, dadaş çaresiz, ne diyem kardeşime... Her taraf yıkık viran , ben nasıl ağlamıyam ?... Kader bu..çok mu gördü size, dağı taşı ? Yolun toprak , damın toprak ,evin toprak... Öksüz kaldın, yetim kaldın , akmaz gözün yaşı Sana saldıran o "zalim dev" in toprak ! Sen bu dünyada görmüşsün cehennemi. Bir yavru ağlar durur "isterim annemi".. Ötede ihtiyar biri, Kaybetmiş oğlunu ,kızını, torununu.. Bastonuyla başbaşa , kim çözer sorununu... Allah'ım sen kurtar bizi felaketten ! Dostumuz kara toprak bizi sallamasın... Nasıl olsa ona döneceğiz , ama geç ama erken Kader ! Kimseyi topraktan çıkarıp , toprağa yollamasın !... 1983.- Gaziantep