Eşek İle Aslan

Bu dünyanın en sessiz hayvanı , Sesini çıkarmadan.. Hiç itiraz etmeden , Tabiri caiz ise "eşek gibi çalışanı..." Herhalde eşektir ! Sırtına bineriz, Dağ gibi yükünü yükleriz.. Sanki doğuştan bir keriz , Herhalde eşektir biliriz ! İnsanlar arasında , Ta çocukluktan askere kadar.. Kızdığımızda en azından "eşeklik yapma" Ya da , "eşşekoğlu...eş..." deriz ! Yani , bilmem ki bu hayvandan ne isteriz. Arasıra , eşek olduğunu unutup, Şöyle keyif içinde bir anırsa... Duyunca alaylı gülümseriz. Onu da hoş karşılamaz, Birisine kızınca ; "Eşek gibi anırma..." deriz. Ama aslan deyince kükreriz, Yelemiz kabarır sanki... Aslanı nedense çok severiz ! Çoğu kez aslan gibi kükreriz.. O aslan insanla başbaşa kalsa, Lokma lokma parçalar yer, Bunu da biliriz... İnsana hiç de dost değildir, Fırsatını bulunca hemen parçalar ; İnsanoğlu dostluktan ne anlar ! Aslan ya aslan olsun yeter... Adımızı hatta soyadımızı "aslan" koyarız, Zavallı eşek sanki hakaret timsali , Ya da küfür misali... "Eşek" deyince atar tepemiz. Ne kadar nankörüz ?! Eşek , aslan gibi çalışır gece gündüz Ama adı eşektir yine... Aslan, belkide eşeklik edip insanı parçalar , Ama adı yine aslandır... Aslında eşek bir dost gibidir yakındır bize, Aslan insanoğluna sanki bir düşmandır... Haydi bundan gayri ne söylersen söyle, İnsanoğlunu gel de inandır ! İnsanlar aslan gibi olmak ister ! Yelesi hepsinin doğuştan kabarık... Eşek gibi, gücünün üzerinde çalışsa da "Aslan gibi çalıştım..." der eve varıp ! Gizleriz.