İnkar Ettiler

Kur'an . Tevbe Süresi- 80.Ayet : " İster af dile onlar için, ister dileme. "Yetmiş kez af dilesen de onlar için ; "Allah onları affetmiyecektir." "Çünkü onlar, Allah' ı da resülünü de inkar ettiler." Resulullah (s.a.v) , Çok büyük sabırlı ve affedici idi.. Öyle ki, Hiç kimseye kin gütmezdi. Münafık da olsa , dinsiz de olsa Hoş görür incitmezdi. O' na hep söyler dururlardı : "- Felan küfür etti sana..." "- Felan şunu dedi..." "- Felan bunu dedi..." Bütün yapılan kötülüklere karşı, Üzüldü, yine de etrafına gülümsedi ! Bir dönemde yine, Sanki bütün kötülüklerin başı, Peygamberin baş düşmanı, Bir münafık çıktı ortaya ! İşi gücü peygamberi kötülemekti. Bu ne demekti ? Resulullah'a (s.a.v) öfkeyle söylediler... "- Emir ver , şunu öldürelim ..." "- Emir ver, şunu susturalım..." dediler. O , yumuşak ve sakindi. "- Düzelir , zamana bırakalım... "- Biraz daha bekleyin bakalım..." der, Sabır içinde , beklerdi. Öyle ki , Bu imansız adamın oğlu , Abdullah da inananlardandı... Kaç kez öfke içinde , "- Bu babamın cezasını vereyim..." Diye , Resulullah'a (s.a.v.) yalvardı. Yüce peygamber : "- Aman ha ,aman ha..." "- O senin babandır..." "- Karşı gelinmez ! " diye uyardı. Hz. Ömer de , Olup bitenleri duydukça , Öfkelenip kılıcını çekiyor... "- Ya Resulullah (s.a.v ) şunu susturayım." Diyordu. Bir gün , bu imansız Hastalanıp düştü yatağa... - 2 - Oğlu Abdullah'ı çağırıp yanına : "- Senden iki isteğim var ! " "- Birincisi , peygambere hemen söyle..." "- Bana cübbesini versin." "- İkincisi de, ben öldüğümde..." "- Mezarıma gelip bana dua etsin !" "- Ki , ben cehennem azabından kurtulayım !" Abdullah , üzgün üzgün... Peygambere söyledi bunları. Münafık da olsa babasının, Bunlardı son arzuları ! Resulullah duyunca bunları, Merhamet duyguları kabardı... Abdullah' ı da kırmadı ! Yanında müminlerle, Hz. Ömer de vardı. Birlikte eve geldiler... Ne Hz.Ömer ne de diğer müminler, Peygamberin gitmesini istemediler... Eve gelince , Resulullah (s.a.v ) adama yöneldi. "- Cüppemi istemişsin , ne yapacaksın ?" Adam : "- Ölünce ona sarıp da gömsünler..." "- Cehennem ateşinden kurtulurum !" Peygamber , hafifçe gülümsedi : "- O kadar kolay mı , al senin olsun..." Diyerek sırtından çıkardı... Ne kadar büyük ,ne kadar engin... Büyük merhameti vardı ! Hz. Ömer , verdirmek istemedi... Müminlerin hiçbiri istemedi... Elbette , hiç kimse de üsteleyemedi. Sonra , adam : İkinci isteğini de yineledi : "- Beni mezara sen gömdüreceksin..." "- Duanı almak ,sıkıntıdan..." " Cehennem azabından..." "- Kurtulmak istiyorum !" dedi. Peygamber ve müminler , Sessizce ayrıldılar oradan.. Hz. Ömer , yorum yapamıyordu... Resulullah'a karşı ne diyebilirdi ? Birden aklına , "Tevbe süresinin 80.ayeti geldi... Resulullah ( s.a.v) anlayıverdi. "- Ömer biliyorum...onu biliyorum !" "- Ancak , ben yetmiş kereden de fazla !" "- Yakarışta bulunacağım yüce Allah'a..." Diyordu. "- Ben bir insanı , cehennemden..." "- Cehennem azabından kurtarmak için..." "- Daha çok daha çok yalvaracağım !" "- Yeter ki kurtulsun..." Diyordu. - 3 - Abdullah, haber verdi : Babası ölmüştü... Peygamber ve müminler , Hz. Ömer birlikte geldiler cenazeye... Resulullah istemişti. Resulullah (s.a.v) çok şefkatli idi... Çok affedici idi... Adamı vasiyetine uygun gömdüler. Yüce peygamber, Adam için, bağışlanması için... Yetmişten fazla af dilediler ! Resulullah'ın (s.a.v ) gönlü rahattı. Hz. Ömer sıkıntılıydı... Birden, Daha mezarlıktan çıkarken... Peygambere Cebrail göründü : Yeni bir ayet gelmişti... Ayette, Hiçbir şekilde , hiçbir zaman "Allah'a şirk koşanlar ve peygamberi tanımayanlar..." Affedilemeyecek ve bağışlanmayacaktı. İnancı olmayanlara kapılar kapanmıştı... Kesinkez kapanmıştı ! Yüce peygamber bunları biliyordu. Ancak, kapılardan birini, Ya da ufak bir pencere de olsa, Açmaya , affedici olmaya Niyaz ediyordu. Ayet geldi ! Kur'an ışık tutmuştu... Işık aydınlığı görenler içindi.. Karanlık içinde, İnançsız yaşayanlar için, Bütün kapılar kapalıydı. Yüce Allah , Kur'an ışığından... Aydınlığından , İnananları ve tüm insanları, Mahrum etmesin ! Karanlıktan korusun bizleri...