Saki

Ey saki; Anlatırdın ya hani, Küçük yudumlar alarak, kadehinden. Bir yere gelirdi ki hikaye, Bir ah çekerdin, Umutsuzca ve derinden Kırk sene mi olmuştu ne Kırk asır mıydı yoksa; ayrılık denen Geçmek bilmeyen, günlerden Bitmek bilmeyen gecelerden... "Bunu anlatmış mıydım?!"derdin ya bazan Sahi söylemiş miydin onu, bilmem İki damla yaş anlatıverirdi hemen O söylenmemişi; yanaklarından inen. Kaç yıl dinledim seni, Kaç defa yazdım bu hüzünlü destanı Kaç kez gözlerini sildim elimle Ve kaç kere lanet okuduk birlikte Güldürmeyen kaderine... Hani, hoş akşamlarımız da vardı ama Gene de hüznü paylaşmak Hasretler daha uzaktı SAKİ. Herkes ağlardı da, böyle değil ki Herkesin hasretleri vardı ama, Elini atsan varacak gibi Herkesin hüznü vardı, Üflesen sönecekti, mum gibi. Senin gözyaşın senin inan ki.. Ve farklıydı gönül hikayen Tüm dünyada yaşanılandan.. Her akşam, başka bir hüzünle başlar Bir bayka sabaha açılırdı Ve her hikaye, bir öncekine uzardı. Ve hep de "Hay Allah.." sabah olur Hüzne ve geceye inat Gün doğardı. Şeytanca parlayan güneş Şarhoş akşamların Hüznünü boğardı. Ama olsu; Bizim buruk bir umutla beklediğimiz Akşamlarımız vardı.