Beni Bir Sen Sevdin

Beni bir Sen sevdin... Bir Sen anladın... Ben bıraktım da Seni, Sen yine bırakmadın... Hiç terk etmedin, Hiç vazgeçmedin... Gözlerini üzerimde, Yakınlığını bedenimde, Ve dostluğunu hep içimde, En derinde sevdanı, En derinlerde hissettim... Beni bir Sen sevdin... Bir Sen anladın... Ben bıraktım da Seni, Sen yine bırakmadın... Hiç kesmedin ümidini benden, Ve hep ümit verdin... Vefâyı Seninle bildim ben, Ne ettiysem, yine de gülümsedin... Asmadın yüzünü hiç, Kırmadın, incitmedin... Kabalık uzaktı Sana, İncelikse şanındı... Şefkatini yanımda, Merhametini kanımda, Ve en derinde aşkını, En derinlerde hissettim... Üzmeyen bir Sendin beni... Acı çektirmeyen, Mahzun etmeyen, Unutmayan bir Sendin... Bir Sendin kendisi için beni satmayan... Bir Sendin arkamdan kuyu kazmayan... Bir Sendin, sadece veren, Çıkarsız seven... Tüm sükûtların sonunda feryat olup haykırdığım Sendin... Tüm çıkmazların sonunda bulduğum ümit, İçerim yanarken serinleten yağmur Sendin... Şehvet yüklü şarkılar, midemi bulandırıyor! Aşkı şehvet sananları da, Aşkı da yaratan Sendin... Bir Sana yandım Sevgili... Korkularımı yaktım Senin ateşinde... Fâni sevdalardan, perdelerden, aşkınla sıyrıldım... Sızılar zevk oldu Sevgili... Her sızıyı Senden bildim bileli... Azarlıyorlar beni, Aşağılıyorlar, Ben gülüyorum... Kırıp döküyorlar, Diriliyorum! Taif'te Sevgilisi'ni taşlatan Sen, İstanbul'da üzmüşsün beni ne şeref! Kırdırmışsın beni ne gam! Yerdirmişsin, övdürmüşsün ne çıkar? Gölgelere asıl olup görünmüşsün ya bana... Katletsen canımı, Ancak müteşekkir olurum Sana... Beni bir Sen sevdin... Başkaları, kendilerini sevdi ancak. Hatta kendilerini sevmeyi bile beceremedi onlar. Bir Sen oldun tüm sırlarıma sırdaş... Bir Sen anladın... Ben Seni bıraktım da, Sen yine bırakmadın... Yaşatma beni şu dünyada daha! Senden başkasına kayarsa canım... Yaşatma beni şu dünyada daha! Senden başkasına yanarsa sadrım... Beni bir Sen sevdin... Ve ben, bir Sana kanamadım!