Ah! Be Çocuk

Morarmış dudaklarının arasından Yarım yamalak dökülen sözcüklerle Türküler satıyordu çocuk Yaklaştığında yanıma Ağlamaklı gözleriyle Uzun uzun baktı yüzüme "Abla, neden kanıyor senin saçların? " Dedi. "Ahh! Be çocuk… Varsın kanayan saçlarım olsun Ya …Kanasaydı gözlerim" Titreyen elleriyle uzatırken sattıklarını "Alır mısın? " Dedi, gözlerinde ürkek bir gülümsemeyle "Onlar kalsın, gülüşünü satar mısın bana? " Dediğimde Başladı gülmeye, anlamasa da neden güldüğünü Ahh! Çocuk… Işıklı şehirlerin sıcak yataklarında değil Yitik sokaklarında uyursun Isınırken tek bir kibrit çöpüyle Kara bıçaklar gibi bakarsın alevlere Ahh! Çocuk… Şimdi hangi yorgun şehrin Yasaklanmış sokağında Duvarlar örüyorsun Karanlığına … Lanetleyerek … Düşünürüm o günden beri Sen ne zaman öğreneceksin kendin için gülmeyi..!