Abdülhamid'in Ağzından Bir Nutk-ı Hümayun

Kal’a-i asâr-ı zulme verdim istihkâm-ı tam Ettim istibdâd ile tarihte ibkâ-yı nam. Öyle tarsin eyledim, olsa cihan zir ü zeber Attığım üss-i mezalim haşre dek eyler devam. Ben o celladım vatanda açtığım her yârenin İltihabı bir zaman etmez kabul-i iltiyâm. Nerde Cengiz engizisyon, nerde Haccac u Yezid, Nerde Timur - Hülagû, nerde ecdâd-ı izam, Nerdedir Şeddâd u Nemrüd, nerdedir Ad u Semûd, Her cihetçe zaliman-i dehre ben oldum imam. Ben ölürsem mülk ü millet bitmeden volkan gibi Ka’r-ı lâhdimden tüter eflâka düd-i intikam! Ol kadar ezdim şu miskin milleti ki etmesin Fasl-ı dâva eylemekçün rûz-ı mahşerde kıyam!