Bad-ı Muhalif

Kadın namazda osurmuş ve bozmamış asla, Huzur-ı kalb ile etmiş salatı hüsn-i eda. Duyar, bakar kocası, bu namaza hayret eder, Bu üç adet osuruk her fesadı davet eder. Sorar ve der ki: “Be hatun, namazda üç kere sen Osurdun aldırış etmeksizin, sesinden ben Utandım Allah’a karşı huzur-ı izzette, Bu zartadan ki: hususan dem-i ibadette” Kadın tebessüm eder, der ki: “Kalbim Allah’a Hulus ile müteveccih olursa dergâha, Salat-ı mümini hiç ettirir mi zarta suküt, Götüm kıyamete dek cehren etse de cart curt! ” Hikâye bu, gelelim şimdi, emr-i tetkike: Huzur-ı hakta osurmak olur mu böyle şaka? Hafisi, cehrisi, Bâb-ı Meşihat’a ait, Fakat huzu’ ile amden, hem erkeği şahit... Kadın da haklı bakınca, delili kalb-i selim, Bu kalbe karşı ne eyler şerait-i tahrîm? Bu vaka hayli mühimdir, edilmeli, tamik, Bu hadise ki, bu levha; vatanda bit-tatbik. Herif, hükümet olursa, kadın da devlettir, Namaz vazifedir, osruk “Sada-yı millettir! ” Şadalar imdi vücûh-ı selâseye mebni Olur ki ilm ile halleyler içtihad-ı zeni. Birinci ah-ı derundan nişanedir sessiz, Bu iştikâ-yı hafidir ki; zulm-ı kahrengîz. İkinci cehren olur ki: Şu hâl-i matbuat, Kaza-yı haceti kanuna uydurur, heyhat! Üçüncü: Amden o, işte hayatı Ankara'nın, Vazifeyi tanımaktır esası yaygaranın. Gürültü, top, tüfek, isyan nedir vazife için? Vazife çünkü: Mukaddes, vatan hayat ile din. Bu yolda kalbini Allah'a rabt eden korkmaz, Bozulmaz öyle patırtıyla kıldığı o namaz. Sada-yı milleti ilan eden kadın. Bu herif Eşek gibi bakar ancak, mukaddesat-ı Şerif. Ne olduğu size zahir değil mi? İşte vatan. Sada-yı millete karşı ağız açarsın, utan. Bu cehren oldu evet, gel, seninki ya imza? Çıkar mı o leke bilmem ki; yıkasa derya? Demek o bad-ı muhalif, eser ki devletten Habîr eder vükelâyı reh-i hükümetten. Uyandırır kara yelle müsebbib-ül-esbab O kaptanı ki olurken gemi zulümle harab, O na-hud’a-yı cehalet penah-ı bî-izan O yolculardan utanmaz mı? İşte hal-i vatan. Hayır, utanmaz o, onda utanmak olsa eğer Öperdi südde-i şevket penahı mihr-i zafer. Şeraitin başı halkın vazifesinde huzur Huzur-ı hakta vazife kabul eder mi kusur? Bu yerde devlet u millet idare gerdişidir, Hatayı kontrol ancak hükümetin işidir. Hükümetin ise timsali heyet-i Âyân Mezarlığı vükelâ, servi, zilli Mebûsan. Bu işte saye-i şevketpenah-ı devlettir, Bu kabre fatiha, artık sada-yı millettir. Misal için size ben bir hikâye arzedeyim, Bu fıkra dikkate şayan hakikati mülhim: Büyükçe bir adam ölmüş necib, hem zengin, Gasil vesaire neyse merasim-i tekfin Olur iken teneşirde yavaşça doğrulmuş, İmam ve ordakiler cümleten hacil olmuş. İmam, demiş ki: “Efendim, vücudunuz kirli İmiş de bir yıkamak istedik değil mi iyi? ” Evet demiş. “Güzel amma götümdeki pamuğa, Cevabı kim verecek? Sor başındaki kavuğa.” Meğerse sekteden arız imiş bu hâl-i garib, Sıcak su da dökülünce çıkar hata-yı tabib. Bu işte ba’s-ı vatandır ki biz bad-el-mevt; Sıcak su gözyaşıdır, hak, bu serserice evet. Fakat bilir misiniz ki; yazar iken bunu ben, Fakülte’de gece saat yarım, soğuk birden Tipiyle, karla hücum etti, yok odun yakacak Ya şu zavallı ahaliye hangi göz bakacak? Müzahrafât-ı hükümet taşar devâirden Rical-i anane dönmez bu fikr-i kahirden. Bütün vesaik-i zillet şu sözle dolmuştur: Bu doğrusu ise de her nasılsa olmuştur. Hukuk-ı halk ise de her nasılsa zulm-i sarih Budur ki lanete şayan, değil hata-yı kabih. Benimseyen adam ancak, maaş için, vatanı, Kızarmıyor o surat hiç, sıvansa elle, kanı! Muhabbet-i vatan ancak geçinme âlemidir, Dilinde davet-i düşmen ki vird-i mahremidir: Temerküz etmemiş asla o dilde hubb-ı vatan Sorulsa ceddi de mutlak vezir-i âlîşan! Nasıl temerküz eder ki o şive-i suni Kalemde kopye edilmiş riyaların nev’i. Bu bî-hâyâ beyefendi bileydi kendisini Akort ederdi Rübâb-ı Şîkeste’ye sesini. Bu Fikret'e yanar âlem, fakir ise, kızarım, Muhiti anlamamıştır, o bî-kese kızarım. Vefatına sebebiyyet veren şu hal-i vatan, Fakat bu hâli tedaviye yeltenir insan. Bu inkıhara da çare budur ki tnerd-i metin, Merdi fikrini bir yolla millete telkin. Dehayı, fikri el altından oynatır ehli, Budur siyaset-i şahsiyenin asıl temeli Bu hizmeti yapamazdı, kalın gelirdi ona, O Aşiyan’ı feda güççedir vatan yoluna. O benden önce bilirdi Tolostoy oğlumuzu, Öğürdü, kustu, çıkardı, o nur gibi domuzu. Onun vekarım öldürdü gayz-ı Emrullah, Gömüldü kendi de ardınca sad hezâr eyvah! Onun vefatına vallahi ağlayanları ben, Güler de benzetirim nam u ruhuna rehzen. Hayat-ı aşka kıyılmaz irade-i har için, Şikeste olduğu anda Rübâb'ı sustu Tanin. Elimde bak koca pîrin... gibi kamışı; Yapar eşekleri insan, teranedir bu aşı. Girer huzur ile kerhaneye, harabata, Çıkar sürür ile ta sidre-i semavata! O noktada biraz inler küşâd olur deycûr, Gelir ayağına hîçî, elinde bade-i nûr! Bir ıstıfa-yı müebbed içinde vahdetle, Kalır nedime-i ruhu peri-i sanatle. Bedayiin görülür bestekar-ı ilhamı, Şiirle raks eder aşkın peri-i âlâmı. Dehaya ait o âlemde emf-i teşrifat; Nedir bu ka’r-ı serâir, nedir bu umk-ı hayat? Vücud, hâk-i mezellette, dil semalarda, Pür-inşirah seyahat eder fezalarda. Sen ey Azâb-ı Mukaddes, hayal-i Mevlânâ, Senin mi söyle, senin mi bu kişver-i mana? Bu iltifat-ı kadimin nigâh-ı hayrettir; Vücud-ı marifetin, kıblegâh-ı vahdettir. Serâir-i azametle dolan şu köhne serim, Ne var içinde ki arşı, zemin-i fikr ederim? Urücu velyeden efkâr içinde kavs-i nüzul, Bu sânihâtı saçar, ben de kayd ile meşgul. Hülasa: Ben değilim o cihan-ı râz-ı gezen, Nühüfte perde-i nâyın içindeki Neyzen.