Neve

Neve-i vâhideyle sırr-ı vücud, Kendine kılmış âdemi bürhan. Cismi ruha nikab-ı râz etmiş, Bu nikabın içinde kalb-i nihan. Bu tekâmül beşerde bit-tedriç, Saçıyor kalbe bir fürug-ı behîç. Ruhu vicdanla eylemiş tetvîç, Neremizde bu merkez-i vicdan? Hani benlikteki hüviyetimiz? O hüviyet midir bu suretimiz? Ten mi ayine-i hakikatimiz? Hangi noktada dide-i iman? Hiss ü idraki maddeten, manen Bir bilen var dimağımızda gezen. Bî-haberdir o şey de kendinden, O da buhran içindedir her an. Aşkı tevlit eden nedir tende? Yerde, gökte, denizde, gülşende, Aşka olmuş ezel, ebed bende; Taht-ı hükmünde vuslat ü hicran. Bu mahabbetle ruh-i sevda-keş, Hüsne düşmüş ki hüsn ise ateş. Sıçramış bir kıvılcımı, şu güneş, Dönüyor cezbesiyle çerh-i cihan. Asumanı dimağa sığdırmış, Mübhemâtı fünûna kırdırmış. İlim arttıkça cehli yığdırmış, Setr ü ifşa bu hikmete hayran. Sahili yok bu ka’r-ı nâ-büdun, Bizi örten şu cism-i mahdûdun. Sen, senin olmadıkça meşhûdun, Neyi bilsin bu zerre-i izan? Yaktı, yıktı bu Neyzern’i haşyet, Beni aczim ve aczimi hayret. Aşk u hicranla ettim ünsiyet, Kendini bilmemek imiş irfan.