بخش ۱۲ - در مقام و مرتبت این نامه

من که سراینده این نوگلم باغ ترا نغمه سرا بلبلم در ره عشقت نفسی می زنم بر سر کویت جرسی می زنم عاریت کس نپذیرفته ام آنچه دلم گفت بگو گفته ام شعبده تازه برانگیختم هیکلی از قالب نو ریختم صبح دمی چند ادب آموختم پرده ز سحر سحری دوختم مایه درویشی و شاهی در او مخزن اسرار الهی در او بر شکر او ننشسته مگس نی مگس او شکر آلود کس نوح درین بحر سپر بفکند خضر درین چشمه سبو بشکند بر همه شاهان ز پی این جمال قرعه زدم نام تو آمد به فال نامه دو آمد ز دو ناموس گاه هر دو مسجل به دو بهرام شاه آن زری از کان کهن ریخته وین دری از بحر نو انگیخته آن به در آورده ز غزنی علم وین زده بر سکه رومی رقم گرچه در آن سکه سخن چون زرست سکه زر من از آن بهترست گر کم از آن شد بنه و بار من بهتر از آنست خریدار من شیوه غریب است مشو نامجیب گر بنوازیش نباشد غریب کاین سخن رسته تر از نقش باغ عاریت افروز نشد چون چراغ اوست در این ده زده آبادتر تازه تر از چرخ و کهن زادتر رنگ ندارد ز نشانی که هست راست نیاید به زبانی که هست خوان ترا این دو نواله سخن دست نکرده ست بر او دست کن گر نمکش هست بخور نوش باد ورنه ز یاد تو فراموش باد با فلک آن شب که نشینی به خوان پیش من افکن قدری استخوان کاخر لاف سگیت می زنم دبدبه بندگیت می زنم از ملکانی که وفا دیده ام بستن خود بر تو پسندیده ام خدمتم آخر به وفایی کشد هم سر این رشته به جایی کشد گرچه بدین درگه پایندگان روی نهادند ستایندگان پیش نظامی به حساب ایستند او دگرست این دگران کیستند من که درین منزل شان مانده ام مرحله ای پیش ترک رانده ام تیغ ز الماس زبان ساختم هر که پس آمد سرش انداختم تیغ نظامی که سر انداز شد کند نشد گرچه کهن ساز شد گرچه خود این پایه بی همسری ست پای مرا هم سر بالاتری ست اوج بلند ست در او می پرم باشد کز همت خود برخورم تا مگر از روشنی رای تو سر نهم آنجا که بود پای تو گرد تو گیرم که به گردون رسم تا نرسانی تو مرا چون رسم بود بسیجم که در این یک دو ماه تازه کنم عهد زمین بوس شاه گرچه درین حلقه که پیوسته اند راه برون آمدنم بسته اند پیش تو از بهر فزون آمدن خواستم از پوست برون آمدن باز چو دیدم همه ره شیر بود پیش و پسم دشنه و شمشیر بود لیک درین خطه شمشیر بند بر تو کنم خطبه به بانگ بلند آب سخن بر درت افشانده ام ریگ منم این که به جا مانده ام ذره صفت پیش تو ای آفتاب باد دعای سحرم مستجاب گشته دلم بحر گهر ریز تو گوهر جانم کمر آویز تو تا شب و روزست شبت روز باد گوهر شاهیت شب افروز باد این سریت باد به نیک اختری بهتر باد آن سریت زین سری