بخش ۳ - مناجات

الهی زفضلت نباشد بدیع خطاهای ما در پذیر از شفیع الهی معول به طاعت نه ایم ولی نا امید از شفاعت نه ایم الهی به انفاس پاکان خاص ز ادناس نفس بهیمی خلاص عنان عنایت ز ما بر مپیچ که ما جمله هیچیم و کم تر زهیچ مرا ای همه تو ز من دوردار وگر زلتی رفت معذور دار خلاصم ده از ورطه حرص و آز مران بر زبانم محال و مجاز ببخشای برعجز و بی چارگیم برون آور از خود به یک بارگیم مکن بی نصیبم ز فضل عمیم ز خلقم امان ده به امید و بیم درونم چنان پر کن از حب آل که در وی نگنجد دگر قیل و قال بدیشان نمودی ره از بدو کن معادم به من بعضها بعض کن که ام من چه دارم تو داری تویی الهی پناه نزاری تویی تویی پای مرد و تویی دست گیر ببخشای و رحمت کن و در پذیر