شمارهٔ ۱۲۶۵

برخیز نگارا و برافروز چراغی بر سوز بخوری ز پی ضعف دماغی بفرست به خم خانه و جامی دو طلب کن گر بایدت از روح امین ساخت الاغی دانی که چه گفتم به اشارت سبک و چست باشد مگرت این قدر ادراک بلاغی بشتاب و مهم دان و مکن هیچ تغافل زنهار که این حد نکنی حمل به لاغی پس بزم بیارای و طلب کن حرفا را من بعد که حاصل شد ازین کار فراغی یک رنگ شو ای یار و خجالت مبر ای دوست طاووس محال است که سازی ز کلاغی ار صاف شوی تو به سفیدی کبوتر هرگز نتوان برد برون گونه زاغی می خور ثمر پند نزاری به غنیمت چون کرد حوالت به تو آراسته باغی