شمارهٔ ۱۲۸۷

ح حکیم نزاری قهستانی
0 Altın Yaprak
من تشنه ترم ساقی حالی به من آور می تا توبه کنم باطل اکنون نکنم پس کی گر صالح و گر فاسق بر فطرت خویشم من تو تخم نکو بفشان وز ما بستان ده وی آن را که به خاک رز کردند عجین خاکش هرگز نکند توبه ور گفت کنم هی هی مشنو سخن احمق بیهوده چه می گوید فطرت نشود دیگر توبه چه کند با وی یک جرعه به هم بر زد مجنون سبک دل را شد مست و رقیبانش کردن برون از حی خوردست خضر آبی کز خاصیت فعلش ترکیب وجود او هرگز نشود لاشی عکس قدح مستان گر صبح دمی ناگه بر چشمه ی خضر افتد از شرم شود در خوی ای یار ز من بشنو از دختر رز رمزی کو هست و نمیداند هم شیره ی جام کی خاصیت آب خضر اینک بنگر بستان تا هست علی التعیین در چشمه ی جام می در حوصله ی عاقل این رمز نمی گنجد عاقل نبرد بیرون از منزل ما این پی این بار که بازآید با عقل بگو ای دل زنهار نیندازی بر کار نزاری فی

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.