شمارهٔ ۱۵۵

خوی ترکان همه مایل به جفا و ستم است آزمودیم بسی ترک وفادار کم است این بلایی ست نه ترکی ست به دنباله ی چشم دل ز ما برد و گر جان بجهد مغتنم است پیش او هم چو منی را چه محل باشد و قدر خاصه ترکی که چنین معتبر و محتشم است همچو من صد بکشد طره ی ترکم روزی آخر آن سرزده زنگی بچگان را چه غم است گر کند مملکت حسن مسلم چه عجب ترک را دست ظفر بر عرب و بر عجم است گر رخ ترک پری چهره موذن بیند نیمه شب بانگ برآرد که مگر صبحدم است گر چه هم صحبت عفریت غریب است پری نسبت ترک و رقیبش به وجود و عدم است ترک را عادت و خو غارت و قتل است ای یار هر که با ترک رود ترک سر اول قدم است راه پیمای نزاری اگرت حج باید گل ستان حرم و خار مغیلان به هم است