شمارهٔ ۶۱۰

دل از دست دادم به پیرانه سر بلا را برانگیختم معتبر که با خود کند این که من کرده ام کسی عشق بازد به پیرانه سر دلی رفته از دست هر دم چنین که دیده ست آخر به اول نظر کسی از قضا نیست ایمن بلی بدانسته ام از قضا این قدر وگرنه پس از روزگار نشاط جوانی و دل بازی ا م در چه خور ز عقد کمند نغوله گریز پدروار پندی ست هان ای پسر بدان حلقه حلقت اگر قید شد خلاصت محال است هرگز دگر ز چشمان خون ریز پرهیز کن اگر عقل داری ز مست الحذر تحاشی کن از غمزۀ چشم مست که آن تیر را سینه باشد سپر هنوز از می شوق مستم چنان که از هستی خود ندارم خبر نزاری به زاری بنه بنده وار سر عذر بر آستان سحر که تیر نیاز سحر بر هدف کند بیش تر در اجابت اثر ملامت ز پیش و ملامت ز پس خدایا ازین امتحان در گذر