شمارهٔ ۶۶۹

ای دل سودازده عاشق تنها مباش با خود اگر می روی همره سودا مباش همره سودا و تو شرط عظیم است نی پس تو حجاب خودی پس تو در اصلا مباش مقصد باقی طلب راه رو و دم مزن هیچ توقف مکن منتظر ما مباش کاهلی و غافلی هر دو حجاب ره اند کار خود امروز کن سخره فردا مباش آفت راه تو چیست رای و قیاس محال باز بگویم که چه پس رو آرا مباش غایت اشفاق بین زین همه تنبیه چیست مرهم دل خسته باش صخره صما مباش خوش منش و تازه رو باش چو لفظ ملیح پر گره و صلب و زفت هم چو معما مباش منت هر ناسزا بیش تحمل مکن طالب لؤلؤ نیی تابع لالا مباش دامن ملاح گیر تا به درآیی ز موج باش چو کشتی حمول طیره چو دریا مباش سدره رها کرده ای آمده ای در مغاک بر در دون همتان بیش به عمدا مباش منکر اهل یقین معترض کفر و دین بوده نیی بیش ازین نه نه حقا مباش چیست نزاری چنین راز برون می دهی نقد تو داری خموش بیهده گویا مباش