شمارهٔ ۸۱۹
ح حکیم نزاری قهستانی
0
Altın Yaprak
به فلک می رسد از فرقت تو فریادم
تا نگویی که من از بند غمت آزادم
بی تو بر روی همه خلق جهان بستم در
لیکن از دیده بسی خون جگر بگشادم
دل تو داری و هنوزم طمع وصلی هست
اندرین صحبت از آن جان به تو بفرستادم
گر به زنجیر بلا بسته نبودی پایم
به دو چشم آمد می باز نمی استادم
بارها در دلم اندیشه کنم تا توبه من
چون فتادی و من آخر به تو چون افتادم
بر من از بهر تو بی داد همه خلق رواست
به قیامت بدهد قایم داور دادم
به پریشانی خاطر ز تو برگردم نه
جمع می باش که بر جور تو دل بنهادم
شور در خاطرم افکند لب شیرینت
ظاهر آن است که شوریده تر از فرهادم
نیست بی یاد تو جام که بر کف گیرم
بی تو گر باده خورم زهر هلاهل بادم
می زنم بر سر و می گویم و می گریم زار
یاد آن کس که نرفته ست دمی از یادم
به حدیثی که ز احوال نزاری پرسی
گر چه می میرم از اندوه تو هم دل شادم
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş