شمارهٔ ۹۱۸

مست و لایعقل و دردی کش و خم پردازیم رند و شوریده و دیوانه و شاهد بازیم شهر بی فتنه نباشد زچو ما شیفتگان که بتی می شکنیم و دگری می سازیم زاهدان را به چه زادند و چه می پروردند تا به ایشان زمیان دل و جان پردازیم عقل زاید شد و مستغرق اوییم چنان که دگر با خود و با عقل نمی پردازیم پدرم گفت که هان تا به کی از شیفتگی گفتم ای بابا ما مست ابد زآغازیم گر چه از شیشه ی تقدیر چنان مستانیم سنگ در کارگه کوزه گران اندازیم همچو طوطی به لطافت همه جان گفتاریم همچو بلبل به فصاحت همه تن آوازیم صورت ما و معانی نزاری نی نی که نزاری نشویم ار چو قلم بگدازیم