شمارهٔ ۹۸۸

ای پیک مشتاقان بگو امشب بدان پیمان شکن کز دوستان معتقد شوخی مکن دل بر مکن مجنون کار افتاده را بندی نه از زنجیر زلف یعقوب محنت دیده را بویی فرست از پیرهن با خاطرش ده کای فلان این نیست شرط دوستی یاران چنینی یاد آورند از مخلصان خویشتن کاهی شدم من احتمال امکان ندارد بیش ازین کوه غم است ندوه او بر خاطر این ممتحن امیدوارم کز وجود ایزد خلاصی بخشدم وین شخص محنت دیده را زندان غم بر جان من باری حجاب پیرهن از جان من برداشتی کز هر چه من بودن نماند الا خیالی از بدن با آن که خون شد کاشکی بردیده بگذشتی دلم کز دل چنین افتاده ام همچون زبان در هر دهن کردی نزاری عاقبت جان در سر مقصود دل وین قصه در آفاق شد افسانه ی هر انجمن