Yağmura Benzeyen Kadın
N Nilgün Arıkan
0
Altın Yaprak
pencerelere çökünce gece
yaşamın tenlere giydirdiği
yorgunluk
bozkır kuraklıklarında kaybolunca düşler
susardık
şehir sessiz
yok çay kokusu
gökyüzü de korkunç yalnız
kalmamış uçurtma izi
ay karanlık
aynı çingene martı çığlık atıyor
içimde yankılanıyor sesi
bilebilsem, nerede unutulmuş
bakışlarımda ağlayan keman tadı
ellerim güneşi tutabilecek yangın
sevdayı mühürleyince
yağmura benzeyen kadın
nasıl anlatsa, nasıl
rengini unutur sevinçten ağlamanın..
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş