Rüzgara Yakarı

Mutsuz göğün yakıcı soluğu rüzgar, Kat erimiş kararımızı kendine ve uzak tut güçsüzlüğü bizden! Hatırlarmıyız eskil bir kapı üstündeki gökkuşağını? Görmüşmüydük? Ne zamandı? Daha ılık zamanlardı sanki, Sözün daha biz olduğu, bizim biz. Yıkım tehdidinde bir el bekleniyor rüzgardan, Alsın bizim değişmez bedenimizi kendine ve başkalarının değişme ruhunu sürüklesin! Bilinmez yok mu edilir ölümcül ova bir türlü egemen olamadığımız? Kaç türlüydü? DÜzlüğü boğucuydu sanki; hiç sözsüz Bizimse biz gibi yöresinde hiç duramadığımız. Oyunsa gök ve rüzgar, mutsuzluğu göğün, şiddetli rüzgarın, Kim ekler kendine uçtu uçacak düşüncemizi ve ne yakın kılar gücünü bize aydınlanabilir gecenin? Bizim söz, sözün biz olduğu! Aralık, 1981