شمارهٔ ۱۱۸

دوشم بخواب ساغر دولت بدست بود بر صدر بارگاه جلالت نشست بود زنجیر عدل و حلقه حبل المتین داد بر در ز روی رفعتشان چفت و بست بود بالا گرفت کرسی جا هم چنانکه عرش در زیر پایه اش بمحل فرش پست بود پس طبل شادیانه ببام دلم زدند خیز و گریز لشگر غم رو بجست بود سلطان عقل آنکه شدش هوش متکا از جام عشق بیخود و مدهوش و مست بود گر شیشه اش بسنگ ملامت شکست می بالله درستیش همه درآن شکست بود در دیر عشق با رخ لعل و بت دلم گاهی صنم پرست و گهی بت پرست بود بیدار چون شدم من از آن خواب صبحدم همچون گدا بدرگه شامم نشست بود نور علی ز بسکه ربودم بخویشتن مهرم به پیش ذره بی نور پست بود