شمارهٔ ۱۲۷

مطلقی باز در قیود آمد بی نمودی بصد نمود آمد جلوه کرد حسنش اندر غیب شاهد و مشهد و شهود آمد خواست آیینه برخسارش عدم صرف در وجود آمد کاروان نفخت من روحی از سماوات جان فرود آمد خیمه درآب و خاک آدم زد ساجد و مسجد و سجود آمد در معارف زهر لب و گوشی نکته ها گفت در شنود آمد ساقی حسن باده پیما شد مطرب عشق در سرود آمد جز یکی نیست مطرب و ساقی جلوه گر گر بدو نمود آمد دل و جان و جوارح و احشأ جام مینا و چنگ و عود آمد هرکه زان می پیاله یی نوشید بیخود از بود و از نبود آمد تافت نور علی بغیب و شهود فاش پنهان هرآنچه بود آمد