شمارهٔ ۱۴۶

الا ای عندلیب گلشن یار چه بگشادت که بستی لب ز گفتار تو بودی آنکه میسفتی شب و روز ز منقار بلاغت در اسرار چرا چون غنچه دلتنگی و خاموش نباشد از گلت برگی بمنقار کنون کز خرمی گشته خرامان ز هر سو نازنین سروی بگلزار گشوده بند برقع شاهد گل هزارانش شده حیران به رخسار برافشاند شکوفه نقد هستی باثمار قدوم گل ز اشجار تو هم در گوشه گیر آشنایی سرودی ساز کن از سینه زار بیا ساقی مکن این پرده پوشی ز روی دختر رز پرده بردار چنانم ساغری در کام جان ریز که نه سرماندم بر جا نه دستار بتی دارم که هر تاری ز زلفش هزاران شیخ را گردیده زنار زبس برخیزم و افتم براهش نه مستم میتوان گفت و نه هشیار لب خندان و چشم گریه آلود شدم در شادی و غم یار و غمخوار بجز نور علی از کلک معنی که ریزد این چنین نظم گهر بار