شمارهٔ ۵۷

نخستین دم که عالم آفریدند پی ایجاد آدم آفریدند بود تا هیکل او را حمایل در اسما اسم اعظم آفریدند به رخ گنج مسما را ز اسماء طلسمی سخت محکم آفریدند به حرز جان ز روی آن نگارم عجب نقشی معظم آفریدند ز وصل او دلم را شاد کردند ز هجرش مسکن غم آفریدند زند تا گودی دلها را به چوگان به رویش زلف پر خم آفریدند لبش دیدند بر احیای اموات مسیحا را ز مریم آفریدند سلیمان را ز لعل آن پریروی نگین نقش و خاتم آفریدند لبم از تشنگی چون خشک دیدند از آنرو دیده پر نم آفریدند منال ای نور پیش یار زاغیار که گل با خار توأم آفریدند