شمارهٔ ۷

اگر چه رفتی و کشتی ز دوریت ما را بیا که جز تو نخواهیم خونبها یارا نظر ز صورت زیبا بگو بپوشاند کسیکه گفت بپوشان جمال زیبا را بجز نیاز ز رعنا قدان نخواهی دید اگر بناز دهی جلوه قد رعنا را کسیکه کشتی آسودگی بساحل راند هراس و وهم چه داند غریق دریا را اگر چه فرقت یوسف ز غصه کردش پیر دوباره ساخت جوان وصل او زلیخا را همان ربود دل و دین ز وامق بیدل که داد حسن و بلاغت عذار عذرا را نظر ز دیده خالد هم او کند بر خویش که ساخت آینه روی خویش سلما را گرم ز دست نیاید که بوسم او را دست چه نور به که زنم بوسه آن کف پا را