Yaralandım...

Yaralandım!!! Çok acıyor, kim bilir belki hâlâ kanıyordur yüreğim... Birisi gelip usulca sardı yaralarımı, sonra bir daha açıp bakmaya korktum, tıpkı hayattan korktuğum gibi.. Alenen anlatmaya ne gerek var, kelimeler anlatmıyor mu sanki? Ne yapmalı bilmem ki? Unutmak? Doğru unutmalı... Oysa mutluluk oyunlarım sahtekârlık değil mi? Niye ağlıyorsun diye soruyorsun, deli sevdam, niye döktün gözün yaşını? Ağlamak, hüzünlü belki ama sonbaharın iç dökümü değil mi? Her düştüğümde, tutunacağım bir dalsın sen ömrümde, işte bu suretle sana dönüyor gönlümün bütün okları.. Bencilce ve iğrenç öyle değil mi, düşmeden seni hatırlamadığım anlar...