Aşk/Yâr(1)

-Sana gelmek için kendimi aradığımdır- gör; nasıl yanar zaman gözlerinin nârında hıçkırığın kalbimi rüzgârıyla kuşatır suyun nabzını tutup âteşin ikrârında bir derviş hüzmesiyle yazdığım iki satır minyatür nağmelerle yoluna sevdâ taşıR kaç kırılgan duadır ellerinde esmer/im vuslatı hasret geçe ağladığım son-bahar göçebeyim kendimden, ömrünedir ezberim sabır koridorunda konuşurken benle hâr ne sen nihân olursun; ne ben sana âşikâr saçlarında geceler ne çok hayal şarkısı hangi göğün dibinde tanır aksini melâl düşer miydi hissene divânelik yargısı içmeseydim elinden birkaç hüzün ve zülâl ey aşk’ın boy aynası; ver beni, kendini al ki bulayım sesimi, sesini sarmak için gamzesinden öpeyim sükûtunun her vakit sana yine yeniden rûhumla varmak için düşeyim ceplerinden, tutup da arşı şahit bırakarak içine yıllanmış tozlu akit kirpiklerin ve gece bir ömrün izlerini dolayarak boynuma; fecri omzuma ekler gözlerimin içinde süzerken gözlerini ölüm beni kalbinde bir yaşam gibi bekler tutunsa da ruhuma yaralı kelebekler.