Sen İstanbul'u Bilmezsin

sen İstanbul'u bilmezsin çocuk hiç yaşamadın ki burada dört mevsimi resimlerden tanırsın asma köprüleri camileri çeşmeleri şarkılardan: Çamlıca 'yı, Kanlıca' yı, Boğaziçi'ni İstanbul'da yağmur nasıl yağar sicim sicim nasıl sele dönüşür caddelerde, kar nasıl çiğnenir ayaklar altında umut umut bilemezsin bilemezsin denizin sarı-yeşil, mavi-mor rengini hele bir de vurdu mu lodos azdı mı köpük köpük dalgalar tanıyamazsın martıların sesini sen Beyoğlu'nu bilmezsin çocuk hiç yaşamadın ki burada dört mevsimi tarihi, vitrinlerde sergiler gibi bir renk cümbüşü insan seli arka sokaklarda yaşananları gizlercesine sır perdesi örtünce cibinlik gibi karabasan gece yürekleri bir yerde birilerinin sızlar gözbebekleri yitirilmiş gençlik midir gelinlik midir? o da bilmez ki! kimse sordu mu acaba ilk aşkı kimdi? ya da; yaşayabildi mi;? sen İstanbul'u bilmezsin çocuk hiç yaşamadın ki burada dört mevsimi ayağında delik deşik ayakkabısı bir çocuk, çorapsız sırtı donmuş, tek gömlek, kazaksız, hırkasız kim bilir, hangi han kapısında sabahladı kaç gece ya da hangi köprü altında rüzgarla koyun koyuna bilemez sorsan son yemeği hangi öğündü, neydi, kiminle? ve en son sarılışı anasına ne zamandı şefkatle kimse sordu mu acaba ilk oyuncağını, neydi tinerden önce ya da neydi aradığı... sen İstanbul'u bilmezsin çocuk hiç yaşamadın ki burada dört mevsimi umutların nasıl bir gecede kondu 'ya döndüğünü ve bir sabahın seherinde nasıl yıkıldığını gözyaşlarıyla bilemezsin gökdelenlerde kimler yaşar ne yapar caddelerde bu koşturmaca niye, nereye açılan pankartlarda ne yazar üniversiteli ne ister memuru, işçisi, emeklisi, işsizi sen İstanbul'u bilmezsin çocuk hiç yaşamadın ki burada dört mevsimi bir büyük düştür İstanbul bir tiyatro sahnesi taş, altın oldu mu? bilemem ama umutlar çoğu kez ayak altında ezildi sen İstanbul'u bilmezsin çocuk hiç yaşamadın ki burada dört mevsimi