Açtığı Kapıya

kurabilseydi bebek, yıkılan Halepçe'yi kırabilirdi hayal bu memnu kelepçeyi çiçekli bir hânüman gördügünde, yâd olan içinde tebessümler biriktirip, sâd olan narin parmaklarıyla dokunsaydı yarama bir damla su koyardı çatlayan matarama vakitlerden geceyi sevdigini söyleyen yalanı kapısından kovdugunu söyleyen gitti bilmedigimiz günlerin ötesine günler ki, gün ısıgı kalmadı ertesine ey civan gölgesinden göklere bakan kapı buzlayan bir âlemde kendini yakan kapı senin de, benim gibi girizgâh oldugun yer O'nun avuçlarında Ayine-i Iskender yine âh mı sızıyor peltelesen dilinden gözlerin mi damlıyor sararmıs mendilinden O, Kızıl Adalar'dan kusatandır "ay"ımı Yedikule önünde yıkandır sarayımı saçları en hülâsa serhidir karanlıgın senin de mi tarihe gömüldü tiranlıgın geri gelecek diye, yollara bakıyorsun titreyince, Nef'î'den hicivler okuyorsun oysa ben, bir yangının kalbine yürüyorum ruhunda, kaybettigim cevheri arıyorum her solukta ömrümü çürütse de bin cefâ gülüme sitem bile edemedim bir defa ey baharı beklerken sararıp solan kapı yemyesil bir bahçede ihtiyar olan kapı