Ankara'dan Ayrılırken Kırmızı I

Ne kadar da güzelmiş akşamleyin ağlamak Her gözyaşı damlası bir rüya çeşmesidir Böylesine içten mi bakarmış insana gök Bulutları karadır unutulmuş bir tenin Toprak desen, rengârenk bir yalnızlık, bin umut Hıçkırmak, en vefakâr çiçeğin yaprağında Bulmakmış o efsunlu yıldızını gecenin Kırmızı önce bahar, sonra tahtında ömrün Saba Melikesi’nin kıskandığı bir hayal Kızılay’da kuşların bembeyaz kanatları Karanlık dağıtmasın diye efkârımızı İnletir Kocatepe önünde o kırılgan Son koşuyu bekleyen doludizgin atları Alevdir, Ankara’dan ayrılırken kırmızı