Benden Birşey Beklemeyin! Deyip Gidişine

senin olsun ufuklar, uzaktaki o bahar dünyanın bensiz kalan herşeyi senin olsun çekriğin fotoğrafım evde mahzenin olsun bensizliğimle tüket en güzel yıllarını bensizliğm doldursun bir ömür kollarını saadet sanıyorsun dünyada bensizliği oysa ben hep firavun bilmişim sensizliği götür avuçlarında hayatımı gülüm, git kalsın bana ayrılık sehpasında ölüm, git bitir mayanladığım toğrağımı, suyumu kendi ellerinle kaz bu dünyada kuyumu senden birşey beklemek ne haddime, kimim ben bir damla zehir akıt dudağıma, gitmeden bu kadar da kıymatim bulunmaz mu yanında aktığını bil artık bu mazlumun kanında kopar bahçemde kalan son çiçeği, gir artık unutmazsın gülüm bu gerçeği,git artık can çekişen ruhumu sessizce çantana koy o mağrur tarağınla, aynanla yan yana koy madem ki, bu talihsiz kalbi duymadın gülüm onu bir çıban kadar dertli saymadın gülüm götür benden uzağa mahpus çağlayanları saçına senin gibi ıtır bağlayanları giderken, karanlığın sularına dalarım o narin ellerinde bunalır rüyalarım parçalanıp dökülür aynalar sedefimde hayalinle minyatür yaparım gergefimde bu gizemli destanı yanına al, öyle git sana yar olduğumu tellallara söyle, git titrek bakışlarında paslanıyor kilitler yalnız şehirlerle değil, yüzbin tane köyle git anahtarı kırılmış kapıdır umutlarım en derin kumlarına gömüldü gözlerinin ardında iplik iplik çözüldüm izlerinin kirpiklerine inat, yanıyor bulutlarım yokluğunda bembeyaz olsa da her telim, git yollarından ayrıldı bu dünyada yolum, git ben değilim, bendeki özündür terkettiğin sensiz kaldığım anda, sende öldün gülüm, git