Bir Gün Anlarsın Gülüm

Zerrin kokan, sümbül kokan ellerin Ahulara kına yakan ellerin Kumlara gömüyor kardelenleri Saçlarıma beyaz takan ellerin Bir gün anlarsın gülüm kanayan gözlerimi Hüznümle büyüyen karanfilleri Sensizliğe dokunan yüreğimden Uçan güvercinleri Birgün anlarsın gülüm Eylülde geliyorsun Haziranda ayrılık oluyor bakışların Bazen umut ekiyorsun yollara Bazen karanlığa çekiyorsun ömrümü Bir kartalın, kanadı kırılan kelebeğe Dalgın bakışı gibi Bir yangının ağustos böceğini Ansızın yakışı gibi Yakarken yüreğimi Gittikçe büyüyen çığlıklarıma Nasıl böyle sessiz kalabilirsin Bir gün kum saati devrilir gülüm Üveyikler yuvasında vurulur Penceremde sönen mum Dalgın bir lale gibi yeşerir pencerende Gözlerimin rengine boyanır kaldırımlar Bir gün beni, sevdalı yiğidini O mermer kalbine anlatmak için Ayaklanır gül bekleyen kumrular Çeşmelerden sızan duygularımın Leylaklara tutunduğu yerde mi Nerdesin, yollarda mı Yoksa yâdellerde mi Bulanık sular gibi Kırılgan papatyalar Ürkek kuğular gibi Baharı taşıyan avuçlarıma Nasıl böyle tenha olabilirsin Kâkülünde oyalanan kuşları Yarınlara ağlayan yokuşları Birgün anlarsın gülüm Yaralı bir arslan gibi Bir volkanı andıran gözlerinden Yalnızlığın çöllerine kan döken Korkusuz yiğidini Nasıl böyle sensiz koyabilirsin Bu ok birgün yaydan çıkar, duy gülüm Ayrılığın beni yıkar oy gülüm Küllerimin savrulduğu topraklar Ateş olup seni yakar, vay gülüm Bir gün acılarla tükenir zaman İpeklere bürünen kalbimizde Bulursun çocukların isyankar izlerini Bir gün haberini bekleyen yolcu Pârelenir sokaklarda ansızın Ararsın geceyi onaran gözlerini Bir gün hatırası canlanır gülüm Ellerinde bülbül olur yiğidin Saçlarıma beyaz takan ellerin Kâfur kokan ellerin, amber kokan ellerin Kumlara gömüyor kardelenleri Âhûlara kına yakan ellerin